Κάθε παιδί βιώνει κάποιες καταστάσεις που του προκαλούν άγχος. Η ύπαρξη άγχους στα παιδιά είναι αναμενόμενη και θεωρείται φυσιολογική σε συγκεκριμένες αναπτυξιακές περιόδους.

Για παράδειγμα, τα παιδιά περίπου στην ηλικία των 8 μηνών, ίσως να εμφανίσουν άγχος τις στιγμές που αναγκάζονται να αποχωρηστούν τους γονείς ή τα οικεία τους πρόσωπα. Τα μικρά παιδιά αντιμετωπίζουν φοβίες όπως φόβο για το σκοτάδι, τις καταιγίδες, τα ζώα  αλλά και για τους αγνώστους. Τα αγχωμένα παιδιά είναι υπερευαίσθητα, νευρικά, έχουν μακροχρόνιες φοβίες και βιώνουν μια συνεχή ένταση. Επιπλέον, ζητούν συνεχώς την επιβεβαίωση των άλλων και το άγχος ή οι ανησυχίες τους επηρεάζουν με αρνητικό τρόπο τις δραστηριότητές τους. Οι γονείς δεν θα πρέπει να επικρίνουν το παιδί και κυρίως δεν θα πρέπει να αγνοούν τους φόβους του. Επειδή τα αγχωμένα παιδιά μένουν συνήθως σιωπηλά και απόμακρα, οι γονείς θα πρέπει να πλησιάσουν το παιδί τους, να συζητήσουν μαζί του και να το κάνουν να αισθανθεί ασφάλεια. Οι γονείς καλό είναι να βρίσκονται σε ετοιμότητα και να παρακολουθούν τις αντιδράσεις και την καθημερινότητα των παιδιών τους, ώστε να αντιληφθούν τα σημάδια του έντονου άγχους και να βρούν τρόπους να το αντιμετωπίσουν. Φυσικά υπάρχουν πολλές άλλες πτυχές της ανατροφής που μπορούν να συμβάλλουν σε ένα αγχώδες και ανήσυχο παιδί. Για παράδειγμα, όσα μεγαλώνουν με απορριπτικούς, εχθρικούς και αποκομμένους συναισθηματικά γονείς, εμφανίζουν αυξημένα επίπεδα άγχους και συχνά είναι υπερβολικά επικριτικά με τον εαυτό τους, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και τάση να ανησυχούν υπερβολικά. Άλλη μια παράμετρος με σημαντική συμβολή στο άγχος του παιδιού είναι η μονογονεική οικογένεια όπως και η συχνή απουσία του άλλου γονέα από το σπίτι και τη ζωή του.

Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες άγχους που ταλαιπωρούν τα παιδιά.

Συμπτώματα του άγχους αποχωρισμού στα παιδιά: επίμονες σκέψεις και έντονος φόβος ότι θα συμβεί κάτι κακό στους γονείς, άρνηση να πάνε στο σχολείο,  συχνός πονοστόμαχος και άλλα σωματικά συμπτώματα, υπερβολική προσκόλληση στους γονείς, αίσθημα πανικού και ξεσπάσματα τις στιγμές που πρέπει να αποχωρηστούν τους γονείς, εφιάλτες και δυσκολία ύπνου. Οι φοβίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά περιλαμβάνουν έντονο φόβο για συγκεκριμένα πράγματα ή καταστάσεις (πχ. σκύλοι, έντομα, περιστέρια, ενέσεις)

Συμπώματα κοινωνικής φοβίας στα παιδιά: φόβος να μιλήσουν ή να συναντηθούν με άλλα άτομα, αποφυγή κοινωνικών εκδηλώσεων, ελάχιστοι φίλοι εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος .

Άλλα συμπτώματα που εμφανίζουν τα αγχωμένα παιδιά είναι έντονη ανησυχία για πράγματα που θα συμβούν, επίμονη ανησυχία για τα μέλη της οικογένειας, το σχολείο, τους φίλους και διάφορες δραστηριότητες, επαναλαμβανόμενες, ανεπιθύμητες σκέψεις, ψυχαναγκασμούς, έντονο φόβο μήπως κάνουν λάθος και μήπως ντροπιαστούν και χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη αυτοπεποίθησης . Ακόμα και τα πολύ σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνται από το έντονο άγχος στα παιδιά μπορούν να θεραπευθούν. Η  άμεση θεραπευτική παρέμβαση προλαμβάνει μελλοντικά προβλήματα και δυσκολίες, όπως είναι η αδυναμία δημιουργίας φιλικών σχέσεων, η χαμηλή επίδοση στο σχολείο, η δυσκολία ανταπόκρισης και συμμετοχής σε κοινωνικές εκδηλώσεις  και η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Οι θεραπευτικές μέθοδοι που προτείνονται περιλαμβάνει το συνδυασμό: ατομικής θεραπείας, θεραπείας της οικογένειας, συμβουλευτική των δασκάλων του παιδιού και σε μερικές  περιπτώσεις τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής.

Όπως ισχύει σε όλα τα στάδια της παιδικής ηλικίας οι γονείς πρέπει να διατηρούν μια στενή, διαπροσωπική σχέση με ανοικτά κανάλια επικοινωνίας με τα παιδιά αλλά να μην ασχολούνται υπερβολικά με το τι κάνει το παιδί. Οι μπαμπάδες πρέπει να είναι υποστηρικτικοί και ενθαρρυντικοί, ενώ παραμένουν κοντά τους.

Πηγή: www.evangelosorfanidis.com